Səssiz party

Dərslərin bitməsinin üstündən 1 ay vaxt keçib artıq. İndi oturub fikirləşirəm ki, dərs vaxtı deyinə-deyinə keçirdiyim günlər hara, indi səhərdən axşama kimi boş-boş oturduğum günlər. Əslində problem dərsin olub-olmamağında deyil. Mən yaşamağı bacarmıram. Boş vaxtımı dəyərləndirə bilmək kimi bacarığım yoxdur, enerjimi nəyə xərciləyəcəyimi bilmirəm. Uşaq vaxtı elə cocuğluğumdan yararlanıb ağlıma gələn bütün dəli hərəkətləri edirdim, özümü sakitləşdirirdim. İndi böyüməyin verdiyi dınaqarası məsuliyyət, diqqətcillik mənim üçün dəmir-barmaqlıqlara oxşuyur. Hərdən fikirləşirəm ki,… əşşi heçnə ee…

Bakıda olanda deyirdim ki, `ay daa xaricə gedim oxumağa, hər şey çox gözəl olacaq. Heç kim qarışmıyacaq mənə, ətrafımda mənə əmr verən kimsə olmuyacaq, hər istədiyimi edə biləcəm.` Almanyaya gəldiyim 9 aydır artıq, və hələ ki etdiyim heçnə yoxdur fərqli. Avropa həyat tərzi ya mənə görə deyil, ya da mən avropa həyat tərzinə görə deyiləm. Aradakı incə fərqlilik isə mənim kim olmağımdadır.

Oxuduğum kitablar belə artıq məni əyləndirməkdən çox düşündürüb başımı ağradır. Ama neynəmək olar, başqa eliyəcək heçnə yoxdur.  Bu blog da ki elə-belə yazdığım bir axmaqlıq məhsuludur.

Yazmağa davam edəcəm…